می گذشت،

 از جیب سوراخش

تو بر زمین افتادی!

ستاره ی خاکی من!

-بدنبالت!

از كوچه هاي شب

تا پس كوچه هاي صبح

-خبري نيست كه نيست!

آي ماه دهكده ي شب گرفته ام!

در پس كدامين بغض فروخفته بيابمت؟

باران اشکهایت غرق کند

از نگاهت به نگاهم

پلی بزن!

در كدامين كوچه

و يا كدامين كوچه را

در تو

گم كرده ام

كه اين چنين پرسه مي زنم كوچه هارا

براي تو

و تو را

 براي كوچه اي!

نمي دانم!

صبحی دوباره بود در ابتدای صبح           مادر بسوی شـــهر او را روانه کرد

یک کاپشن بزرگ وامانده ی پدر            پوشیــدو دلـش را بـــاز شانـــه کرد

آدامس های زرد در دستهای سرد           از دور یک نظر بر سوی خانه کرد

یک خانه ی گلی یک خانه ی خراب        گفت و دوباره بغض دراوجوانه کرد

بازارهـای لوکس ویترین های شیک         آخــــر چــرا چنین در او جوانه کرد

میدان تره بــار یـــلدا نـــشان که بود       در دل هوس یک قـــاچ هندوانه کــرد

اسباب بازی ویــترینـــــهای شـــیک       بغـــض همیشه اش را او تــرانه کرد

دنیــــا چراچـــنین؟ آخــر چـراچنین        مــا را اســــیر این ظــلم زمــانـه کرد

آدامس صد تومــن را بـاز سر بداد         وقتــــی کـه یادی از نان شــبانه کـــرد

او بی رمق تر از کفش های پاره اش       ایــن قصـه هـای تلـخ را شاعرانه کرد

                           خنده برلبهای من لرزیدو رفت

دیـــشب آن اندوه ســـالان دراز

                          آمدو حـــال مرا پرسیــدو رفت

                یـــک عمر زخود دیـــرم و از تو بـدورم

آن دم که دلت از آسمانم پر زد

             دنبال دلت رفـت شبــــی مــــاه غرورم

در کوچ غریب تو و من ثانیه خوابید

              چون برق گذشت از بر چشمم حضورم

خورشید نگاه تو چراغ دل من بود

             ای درد که گفتــی که مـــحتاج بــه نورم

تقدیر و حضور کج یک حادثه بس بود:

             خاموش تــر از پیش شود این شب کورم

خوابیده  بودی  در شـصت سالــگی                  با  یک سبد  هـــــراس  در  گهواره ات

تنـها تو و سـکـوت با شــــعر ناتمام                    این بود گوشـــــه ای از حال  خانه ات

شب دیوترس وخشم تاابتدای صبح                  لــــــــم داده بـــودند بر روی شـــانه ات

جز یک توهم و یک خواب ترسناک                    دیگر چـــه می بود در جـــیب پاره ات؟

در آســـــمان تو شب  بود  و  تیرگی                 یک عـــــمر رفته بود برق از ستـاره ات

برفی که می نشست بربامهای شهر               از جنس سنــگ بود بر بام خــــانه ات

تا اینــــکه لرزشی بــر روی پــــیکرت                  یکباره ترســاند چشــمان سایــــه ات

آن پیـــکر بـــزرگ از ابـــــتدای پـــــا                   وا می شــد و رسید تا روی  چانـــه ات

تو پوستی شدی بی هیچ جنبشی                 یک کودکـــی خزید تاروی شـــــانه ات

مردی که زاده شد در پیکر خودش                    با آخــــرین خـــبر از حال خـــــــــانه ات

بر صفحه ی خبر یک تیتر تازه بود                     با عکس دیو و شـــب بر روی شانه ات